About me

Πριν μερικά χρόνια ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο μου μίλησε για τα blogs.

Ο ίδιος μάλιστα δημιούργησε ένα δικό του, ιδιαίτερα πετυχημένο ιστολόγιο, και μέσα απ’αυτό απέκτησε καινούργιους φίλους, αντάλλαξε ιδέες ,διαφώνησε, μοιράστηκε καλές και κακές του στιγμές.

Ανήκω σε μια γενιά ανθρώπων που την νεότητά μας την περάσαμε χωρίς κινητά τηλέφωνα και χωρίς υπολογιστές και διαδίκτυο. Οχι δεν είμαι πολύ μεγάλη, ανήκω στη γενιά των 40ρηδων. Ηθελα από παιδί να γίνω συγγραφέας, μετά μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως το ¨χάρισμα¨ που έλεγαν οι δάσκαλοί μου πως έχω να εκφράζομαι με το γραπτό λόγο ήταν ταυτόχρονα πηγή ικανοποίησης που με ακολουθούσε στη διάρκεια όλης της ζωής μου.

Μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως εκτός απο το να γράφω, μου άρεσε, να ταιριάζω χρώματα, να διακοσμώ χώρους, να βρίσκω και να κάνω όμορφα δώρα, να μαγειρεύω και να δοκιμάζω εξωτικές κουζίνες.

Περισσότερο όμως  μου άρεσε να γράφω τις σκέψεις μου, να στέλνω μακροσκελή γράμματα όταν δυσκολευόμουν να κοιτάξω κάποιον κατάματα, να σκαρώνω παραμύθια για τα βαπτιστήρια μου και μετά ώς καλός παραμυθάς, να τα σημειώνω σε πρόχειρα χαρτιά για να μην τα ξεχάσω.

Αποφάσισα να φτιάξω αυτήν εδώ την γωνιά παρασυρμένη από τους φίλους μου, τους συνεργάτες μου, ακόμη και απο την μητέρα μου που βλέπει τους  υπολογιστές με δέος.

Βολτάροντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα πως χιλίαδες μπλόκερς εχουν επιλέξει να θεματοποιούν αυτές τις μικρές προσωπικές τους εφημερίδες  και προσπάθησα να βρώ κι εγώ ένα θέμα που θα μου άρεσε να μοιραστώ με όλους εσάς εκεί έξω.

Και κατέληξα πως θέλω να μιλήσω για τον γάμο.

Οχι τον γάμο σαν τελετή μόνο, αλλά τον γάμο σαν μια κατάσταση μέσα απο την οποία οι περισσότεροι από εμάς θα περάσουμε τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας. Να μιλήσω για τον γάμο σαν απόφαση που αλλάζει την καθημέρινότητά μας, τις συνήθειες μας και που αποτελεί για μας τους Ελληνες ακρογωνιαίο λίθο της δημιουργίας οικογένειας.

Σαν γυναίκα που φόρεσα κάποτε ένα νυφικό και είδα όλες μου τις φίλες ντυμένες στα άσπρα, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί με όλες τις γυναίκες που έχουν ήδη κάνει το ίδιο, μ’εκείνες που σύντομα σκοπεύουν να το κάνουν, αλλά και μ’όλες εκείνες που το ονειρεύονται και ίσως κι’εκείνες που απεχθάνονται αυτήν την ιδέα, όλα εκείνα που μπορούν να κάνουν, την προετοιμασία,την τελετή αλλά και την επόμενη μέρα σημαντικές όχι γιατί θα φορέσουν το κατάλληλο ρούχο αλλά γιατί θα επιμείνουν στα σημαντικά και τα σπουδαία κι όχι στα πρέπει της βιομηχανίας που υποστηρίζει αυτό το θεσμό.

Θέλω να μοιραστώ μέσα απο τις δικές μου εμπειρίες και αυτές των δικών μου ανθρώπων τα μικρά εκείνα πράγματα που όλοι τα ξέρουμε και τα υποστηρίζουμε πριν φτάσουμε στη στιγμή που θα πρέπει να ετοιμάσουμε το δικό μας γάμο και τότε τα ξεχνάμε και κάνουμε όλα εκείνα που θέλουν όλοι οι άλλοι.

Θα είναι, σκέφτομαι, πολύ όμορφο να μπορούμε να μοιραζόμαστε τις καλές και τις κακές αναμνήσεις που έχουμε όλοι απο τους γάμους στους οποίους έχουμε παραβρεθεί, σαν καλεσμένοι, σαν κουμπάροι, αδέλφια, φίλοι αλλά και νύφες ή γαμπροί.

Περιμένω λοιπόν τις δικές σας σκέψεις και ανησυχίες, τις προτάσεις σας για τα θέματα που θέλετε να γεμίσουν τις ηλεκτρονικές σελίδες του weddingblog.gr και γιατί όχι τα δικά σας κείμενα τα οποία θα χαρώ να φιλοξενήσω.

Μαρία Παπά

Αύγουστος 2009